انواع انکار رنج و بکارگیری شکل صحیح آن بصورت آگاهانه و انتخابگرانه

تا به حال به مقوله انکار رنج اندیشیده اید ?  آیا آنرا می شناسید ؟

انکار رنج به وضعیتی گفته می شود که ، با توجه به وجود درد و رنج و بطور کلی مسئله ای ناگوار ، ما وجود آن مسئله را انکار می کنیم و وانمود می کنیم که گویی هیچ اتفاقی نیافتاده است . این پدیده با توجه به مطالب سفر قهرمانی در زمان فعالیت کهن الگوی های معصوم و یتیم اتفاق می افتد . 

(پیشنهاد می کنیم ابتدا مطالب انکار رنج (1) و انکار رنج (2) را در همین خصوص برای درک بهتر این مطلب مطالعه بفرمائید) انکار رنج در سطوح معصوم و یتیم با هم بسیار متفاوت است ، در سطح کهن الگوی معصوم ، دچار بی حسی هستیم و عملاً متوجه درد  نمی شویم ،‌ولی در سطح کهن الگوی یتیم، درد را میبینیم و با تمام وجود حس می کنیم ،‌ ولی ممکن است چیزی بروز ندهیم !

                                         

شاید این تفاوت را با مثال واضح تر بفهمیم،

زمانیکه معصوم به شکل غیر سازنده در کسی فعال می شود، بی حسی عاطفی و حتی فیزیکی داشته و عملاً دردی را حس نمی کند ، این فرد حتی حواس پنجگانه ضعیفی دارد ! بطوریکه گاهی اگر از آنها درباره کبودی های دست و بدن بپرسید، تازه متوجه وجود کبودی می شوند ! حتی امکان دارد این افراد دچار شکستگی های شدید شوند ولی اصلاً دردی را حس نکنند و تنها تعجب کنند ، که چرا قادر نیستند به سرعت و راحتی قبل راه بروند. 

 

 

ولی کسی که به مرحله یتیم وارد شده باشد ، درد را می فهمد . در زمان فعالیت یتیم به صورت غیر سازنده ، فرد درد را می بیند و حس می کند ، ولی به روی خودش نمی آورد، مثلاً وقتی پاهایش شکسته، از درون  به خودش می پیچد ولی به دیگران می گوید " ، اصلاً درد ندارم !! "

 

به نظر شما دلیل این انکار رنج چیست ؟ چرا این پدیده در ما شکل می گیرد ؟

روان ما از بخش های ناخودآگاه شخصی ، جمعی  و خودآگاه تشکیل شده است . ناخودآگاه فردی ما، قسمت فیوز مانندی دارد. مکانیزم فیوز به این شکل است که اگر میزان فشار سیستم برقی ساختمان، از حدی بالاتر برود، برای اینکه از آسیب دیدن وسائل برقی ساختمان جلوگیری شود، فیوز وارد عمل شده و جریان را قطع می کند و  اصطلاحاً می گوییم  فیوز می پرد .

  ناخودآگاه ما هم زمانیکه می بیند ، تجربه ای فراتر از توان ما پیش روی ما قرار گرفته و قادر به حل و فصل آن نیستیم ، مانند فیوز عمل کرده و راه ها ی ورودی را خواهد بست .

                             

نمونه ساده آن را می توانیم در زمان غش کردن افراد ببینیم !  احتمالاً در اطراف خود و یا در فیلم ها دیده اید که زمانیکه خبر بسیار ناخوشایندی ، مثلاً زمانیکه خبر درگذشت یکی از عزیزانش را به فرد می دهند ، ناگهان غش می کند . این مکانیزم دفاعی ، مانند فیوز عمل می کند و چون می بیند فرد در آن لحظه قادر به اداره و مدیریت موضوع نیست ، با غش کردن و ندیدن ، مانع آسیب دیدن وجود فرد می شود .

با توجه به مطالبی که گفته شد شاید تصور کنیم که انکار رنج همیشه مخرب و غیر سازنده است و مانع دیدن واقعیت و لمس واقعی آنچه حقیقتاً وجود دارد می شود .

     

اما توجه داشته باشیم که این پروسه می تواند بصورت سازنده و آگاهانه نیز اتفاق بیافتند و نیازی به غش کردن و ... نیست !!

تصور کنید امروز در خصوص مسائل کاریتان ، مطلبی می شنوید که بسیار مهم است و شما را کاملاً متأثر می کند ، بایستی در این خصوص تصمیم بگیرید ولی اکنون تعطیلات آخر هفته است و عملاً کار مفیدی در ارتباط با آن نمی توانید انجام دهید و نیاز به همفکری با افرادی دارید که در حال حاضر دسترسی به آنها ندارید . در چنین شرایطی با انکار رنج آگاهانه ،می توان بصورت موقت و تا کسب آگاهی های لازم و اطلاعات کافی تأمل کرد!

انکار رنج آگاهانه به معنای نادیده گرفتن مسئله ، فراموش کردن آن و فرار کردن از آن نیست ، بلکه به معنای مدیریت صحیح ذهن برای تعیین زمان مناسب بررسی است !

انکار رنج به معنای بی حسی و بی توجهی و یا فرار ، قطعاً مخرب و غیر سازنده خواهد بود ! در حد توان و آگاهی که داریم ، با مسائل پیش رو تعامل می کنیم ، و در خصوص قسمت هایی که نا آگاهیم ، تا زمان کسب آگاهی بیشتر  تأمل می کنیم ! به خاطر داشته باشیم

" آنچه بر ماست ، برا ی ماست "

 

 

 

/ 2 نظر / 22 بازدید

سپاس

آذر

یه زمانی وقتی بهم یه خبر بد میرسید یا در یک موقعیت بد قرار می گرفتم بعد از شنیدن خبر باید میخوابیدم و میتونستم بخوابم و بعد از خواب قادر به درک موقعیت بودم و میتونستم بهتر تصمیم بگیرم،آیا این حالت هم معصوم سازنده است؟ مرسی از مطالب بسیار عالیتون ، همواره منتظره مطالب جدیدتر در این زمینه هستم